Wanneer gamen te echt wordt: mijn verslavingsverhaal

Herinner je je nog de eerste keer dat je vingers om een gamecontroller sloten of een muis vastpakten, klaar om je eerste epische game-avontuur in te duiken?

Ik probeer het me te herinneren, en hoewel ik geen exacte herinnering heb, weet ik zeker dat ik heel jong was, ongeveer 5 of 6 jaar oud, in de jaren 90. Ik herinner me dat ik dat kleine kind was met veel tijd te doden, gretig wachtend om thuis te komen van school om achter de computer te zitten en Crayola of een ander kinderspel uit die tijd te spelen.

Een paar jaar later kwam de Game Boy Color in mijn leven. Hoewel ik niet het geluk had er zelf een te bezitten, keek ik altijd naar mijn vrienden die erop speelden en verlangde ik ernaar er zelf een te hebben, zodat ik talloze uren kon doorbrengen met Pokémon of andere populaire games uit die tijd. Ik herinner me dat ik hem van mijn vrienden leende om te spelen en die kick te ervaren, wetend dat het plezier voorbij zou zijn wanneer de batterijen leeg raakten.

Tijdens mijn jeugd had ik verschillende consoles: Nintendo 64, Dreamcast, Sony PlayStation 1, PlayStation 2, Xbox 360 en een paar twijfelachtige Chinese gameconsoles. En dan nog de golf aan pc-games die ik speelde tijdens mijn kindertijd, tienerjaren en volwassen leven.

Het begon allemaal met de Nintendo 64. Ik bracht uren door met Kirby, Mario Party, Mario Kart, Banjo-Kazooie, GoldenEye 007, Doom, Pokémon, Donkey Kong en nog veel meer, samen met mijn broers en zussen en vrienden uit de buurt. We kwamen bijna elke middag en elk weekend samen (eigenlijk de hele dag als onze ouders het toestonden) om te spelen totdat onze vingers pijn deden van het vasthouden van de controller. Het was een geweldige tijd, omdat ik zelden alleen was en bijna altijd omringd was door vrienden. Dat waren middagen vol gelach, discussies, teamwork en gevechten om te zien wie het meest kon winnen.

Het tijdperk van pc-gaming

Later ging er een wereld aan mogelijkheden open met pc-games. Ik ontdekte The Sims, Resident Evil en een aantal online games. Het was lastig om tijd te vinden om te spelen, omdat de computer werd gedeeld met andere gezinsleden en we om de beurt gebruikmaakten van het apparaat. Omdat mijn gametijd niet genoeg was, begon ik ’s nachts stiekem uit mijn kamer te sluipen om op de computer in de woonkamer te spelen zonder dat iemand het merkte. Ik denk dat hier alles begon.

Ongeveer in diezelfde tijd kreeg ik de kans om een lokaal internetcafé te bezoeken en ontdekte ik mijn eerste tactische FPS-game (first-person shooter): Counter-Strike. Het gevoel om in first person te spelen en te weten dat ik speelde met anderen die ook in het café aanwezig waren, maakte het veel leuker en spannender. We communiceerden niet alleen via chat, maar ook in realtime, face-to-face. In hetzelfde internetcafé begon ik GTA: Vice City, San Andreas en mijn eerste RPG te spelen: MU Online. Ik probeerde elke dag na school naar het internetcafé te gaan, en zonder het te beseffen bracht ik daar praktisch elke middag en elk weekend door. Ik kwam er zo vaak dat mijn vader een prepaidaccount voor me opende, zodat ik kon gaan wanneer ik wilde zonder vooraf te hoeven betalen; hij zou de rekening aan het einde van de week regelen.

Op dagen dat ik niet naar het café kon, speelde ik Call of Duty: Black Ops thuis. Ik raakte verslaafd aan dit spel omdat het missies had, en ik het gevoel had dat ik een doel had om te bereiken. Het spel liet me voelen alsof ik ergens vooruitgang in boekte. Elke keer dat ik een level omhoog ging, een kill kreeg of een potje won, voelde ik me beloond. Dat vertelde mijn brein dat ik niet naar buiten hoefde om iets te bereiken, omdat ik technisch gezien al iets had bereikt. Helaas was het niet echt.

Tegen de tijd dat ik bijna naar de middelbare school ging, had ik mijn eerste computer op mijn kamer. Het was een kamer en een computer die ik deelde met mijn broers en zussen, maar ik gebruikte hem het meest, omdat zij een PlayStation hadden en daar de voorkeur aan gaven. Tijdens mijn tienerjaren ontdekte ik Habbo Hotel. Het was simpel, maar vermakelijk. Ik voelde me er meteen mee verbonden, omdat het een mix was van spelen en socializen, maar vooral omdat ik voor het eerst deel uitmaakte van een community.

Gamen als ontsnapping

Het was een zware tijd, omdat de games aanvoelden als een alternatieve realiteit waar ik altijd wilde zijn. Na jaren van pesten op school en in de buurt voelde ik eindelijk dat ik deel uitmaakte van iets; eindelijk had ik het gevoel dat ik erbij hoorde en cool was. Ik begon vrienden te maken via de games en kreeg zelfs een langeafstandsrelatie met iemand die ik in een van de games had ontmoet, wat me nog meer in zijn greep hield. Ik dacht alleen maar aan thuiskomen van school en inloggen op de computer, alsof er geen morgen was.

Ik zou zeggen dat het een van de zwaarste periodes was wat betreft mijn lichaam rust geven. Ik had het gevoel dat ik niet kon stoppen en geen controle had over mijn behoefte om te spelen. Ik bleef de hele nacht gamen tot 5 of 6 uur ’s ochtends, wetende dat ik over een paar uur voor school wakker moest worden. Ik heb zelfs echt geld uitgegeven aan het spel om mijn personage aan te passen en een bepaalde “status” in het spel te hebben.

Ik ben gestopt met studeren voor veel examens, kon me niet concentreren omdat ik alleen maar aan gamen dacht, viel in slaap in de klas en tijdens de pauze, en had moeite met sociaal contact of me focussen op face-to-face-interacties omdat ik vond dat de mensen die ik in het spel ontmoette cooler waren en me beter begrepen. Ik kwam thuis zelfs in de problemen omdat het licht van de computer en het geluid van het toetsenbord de slaap van mijn broers en zussen verstoorden. Ik speelde ’s nachts stiekem zodat mijn ouders het niet zouden ontdekken, al betrapten ze me een paar keer midden in de nacht en kreeg ik altijd straf voor ongehoorzaamheid.

Ik bracht bijna een heel jaar op deze manier door, door mezelf af te zonderen van vrienden, maaltijden over te slaan, niet genoeg te slapen, het op school te laten afweten en mijn schoolwerk te verwaarlozen.

Ik verloor de controle. Dat is wat er gebeurde. Ik zou de games zelf niet de schuld geven, maar eerder mijn verlies van controle erover. Ik liet me meeslepen door het plezier, de connecties en de toevlucht die ik in videogames vond, en dreef het tot het uiterste zonder te beseffen hoeveel schade het me berokkende. Op dat moment zag ik het niet, omdat ik jong was en er niet veel bij nadacht. 

Het verhaal van Andrés

Het verhaal van Andrés, onze CEO, begon met GoldenEye 007 voor de N64 toen hij nog heel jong was.

“Ik denk dat dit een van de games was waar ik in mijn tienerjaren het meest aan verslingerd raakte. De singleplayer was zo uitdagend en leuk om te spelen… Op school was ik ermee bezig, thuiskomen en beginnen met spelen. Ik weet niet meer precies hoeveel uur het waren, maar veel. Vooral ’s nachts was het thuis een strijd om niet te willen gaan slapen. Ik speelde soms tenminste met vrienden, wat echt leuk was. Dat was de game die mij het hardst raakte, maar er waren ook nog veel andere.

Als ik kijk naar de eerste versie van deze nieuwsbrief, waarin we wat aanbevelingen hebben opgenomen, zoals een maximale speeltijd instellen of niet te laat naar bed gaan… Dat had toen voor mij niet gewerkt. Ik heb nooit gedacht dat ik verslaafd was. Videogames spelen was wat ik wilde doen, en ik genoot er enorm van.

Maar de realiteit was dat ik, los van het feit dat ik ’s ochtends moeilijk uit bed kwam, niet met vrienden op stap ging. Niet aan sport deed, geen nieuwe mensen ontmoette. En natuurlijk ook niet met meisjes uitging. Het hielp ook niet dat ik erg verlegen was, en mijn sociale vaardigheden zich niet ontwikkelden. Het lag niet aan de tijd die ik gamend doorbracht, al was er soms wat boosheid, maar aan alles wat ik níet deed.

Gelukkig zat ik een paar jaar later twee jaar op een kostschool, waardoor ik doordeweeks niet thuis was. Daardoor kwam ik los van videogames, en toen ik ging studeren, gamede ik nog maar af en toe een paar uur, op een gezondere manier. Maar tot op de dag van vandaag heb ik nog steeds last van het gebrek aan sociale contacten in die schooljaren. En dat voel ik nog steeds. Als ik erop terugkijk, zou ik zeker proberen iedereen te helpen die door een soortgelijke situatie gaat."

Balans vinden

Zoals met alles in het leven is het essentieel om de juiste balans te vinden. Wanneer gamen begint in te grijpen op je persoonlijke leven, relaties of verantwoordelijkheden, is het misschien tijd om een stap terug te doen en alles opnieuw te bekijken. Dat gezegd hebbende, zou ik je graag wat aanwijzingen geven die je kunnen helpen begrijpen of je hetzelfde doormaakt en hoe je een stap terug kunt doen om de balans te vinden tussen je persoonlijke leven en gamen.

De signalen herkennen

Het is cruciaal om de signalen te herkennen wanneer gamen te veel wordt:

• Verwaarlozing van dagelijkse activiteiten: Sla je maaltijden over of mis je slaap door het gamen?
• Verantwoordelijkheden negeren: Komt gamen je schoolwerk, baan of huishoudelijke taken in de weg?
• Ontwenningsverschijnselen: Voel je je prikkelbaar of angstig als je niet kunt spelen?
• Sociale isolatie: Breng je meer tijd door met gamen dan met vrienden en familie?

Als een van deze dingen je bekend voorkomt, is het misschien een goed idee om een pauze te nemen en je gamegewoonten te beoordelen.

Gezonde grenzen stellen

Hier zijn een paar tips om je gamen onder controle te houden:

• Stel tijdslimieten in: Reserveer specifieke tijden voor gamen en houd je eraan. 
• Neem pauzes: Zorg ervoor dat je regelmatig pauze neemt om te stretchen, water te drinken, je ogen rust te geven en je OMBRA even af te zetten. 
• Geef prioriteit aan verantwoordelijkheden: Zorg ervoor dat je dagelijkse taken en verantwoordelijkheden zijn afgehandeld voordat je aan een gamesessie begint. Mijn #1-regel voor mezelf: niet gamen totdat al mijn werk en huishoudelijke taken af zijn.
• Blijf sociaal: Breng je gametijd in balans met sociale activiteiten buiten de gamewereld. John van de klantenservice ontdekte dat het plannen van wekelijkse afspraken met vrienden hem hielp een gezonde balans te behouden.

Wij geven om jou

Bij Metadox geloven we in de kracht van gamen om plezier en spanning te brengen, maar we geloven ook in het belang van een gezonde balans. Het draait allemaal om genieten van gamen zonder dat het je leven overneemt.

Neem contact op

Als jij of iemand die je kent moeite heeft om balans te vinden in het gamen, aarzel dan niet om hulp te zoeken. Hier zijn enkele hulpmiddelen die je kunnen ondersteunen om ervoor te zorgen dat gamen een positief onderdeel van je leven blijft:

• Hulpmiddelen voor gameverslaving: Een website met diverse bronnen over gameverslaving.
• On-line Gamers Anonymous®: Een 12-stappenprogramma dat is ontworpen om te helpen bij gameverslaving.
• Computer Gaming Addicts Anonymous: Een herstelprogramma voor gameverslaafden.
• Ontsnappen aan gameverslaving: Een TedTalk van Cam Adair over hoe hij gameverslaving overwon en welke invloed dat op zijn leven had.
• Gameverslaving uitgelegd: Een korte video die uitlegt wat gameverslaving is als een erkende psychische aandoening door de WHO.

Onthoud: gamen op zich is niet slecht; het is de overmaat die schadelijk kan zijn.

Nakira van het Metadox-team 🎮